"IK EEN KANS, ZIJ EEN KANS" - Didi Foundation
Nederlands Engels

Stephanie in India deel 2

Bijna al een maand weg van huis in het prachtige land India. 
Zoveel meegemaakt en gezien al. Ik zit nu een Tea house op mijn gemak te bedenken hoe ik jullie in het kort ga vertellen over mijn tijd in India. 
 
De kinderen in het kindertehuis waren zoals altijd erg blij me te zien. Andersom natuurlijk ook. Wat fijn om weer even samen te zijn. De hoofd zuster liet me weten dat ze een busticket had geregeld om mee naar de bruiloft te gaan. Dat betekende 's avonds al in de nachtbus samen met de twee oudste kinderen Leema Rose en Glydas. 
Het was bijzonder om bij de bruiloft aanwezig te zijn. Lata (de vrouw die trouwde) heeft altijd in het kindertehuis gewoond. Ze is drie jaar ouder dan ik. Ik ken haar al vijf jaar nu. Het was ook erg bijzonder om haar te zien in een traditie die compleet nieuw is voor mij. 
 
Na de bruiloft die twee dagen duurde ben ik helaas ziek in de nachtbus naar Mumbai gegaan. Op bezoek bij mijn vriendinnetje Devi (uit Nederland maar woont nu in Mumbai) erg fijn om daar even tot rust te komen. Na een week ben ik verder gegaan. Na 18 uur in de nachttrein kwam ik aan in Jaipur, ook wel pink city genoemd.
 
Eenmaal op het station bracht een aardige man mij naar het project. Het project wat ik afgelopen januari al bezocht heb. Zie www.i-indiaonline.com voor meer info over het project. Ik werd warm ontvangen door het personeel. 
Wat later had ik op een andere plek met Mr Prakhabar (de oprichter van dit project) een erg fijn gesprek.Ik zocht nog woonruimte en Mr Prakhabar wist nog een guesthouse. En even later stond ik in dat guesthouse. Een vriendelijke eigenaar, een oude man van 80, liet me weten dat hij nog een kamer had. Het is een grote kamer waar ik tijdelijk mag zitten totdat de andere kamer vrijkomt.  
En inclusief room cleaning, ontbijt en diner. Eten is gezamenlijk met de andere bewoners. Erg gezellig aan tafel, gevarieerd eten en dichtbij het project (10 min in de rickshaw naar het kantoor). Ik kwam aan op vrijdag en had dus nog zaterdag en zondag vrij. Ik heb wat praktische spullen gekocht en een prachtige bedsprei om mijn kamer een beetje eigen te maken voor de komende tijd.  
 
Maandagochtend: na wat gesprekken gehad te hebben met de eigenaren van het project, vroegen ze me om naar de tanden van de kinderen te kijken. Ze zijn bereid om de instrumenten die ik nodig heb te kopen. De eerste dag kreeg ik een uitgebreide introductie over al hun projecten. Na de lunch kreeg de verpleegkundige een oproep dat een van hun kinderen (die nu tijdens de zomervakantie bij zijn moeder was) glas in het oog had gekregen. Ze vroegen of ik mee ging. Eenmaal daar aangekomen wist ik niet wat ik zag. Een grimmig en donkere vieze stinkende plek onder een brug waar de prostitutie aan de orde van de dag is. De stank, het kindje, de omgeving. Ik ging echt letterlijk over mijn nek daar onder die brug. Ik heb diep respect voor de mensen die zich zo inzetten. Ik weet dat me nog genoeg te wachten staat. 
 
Ik mag gaan werken in hun kliniek Jhag village, 45 km van mijn guesthouse. Iedere ochtend wordt ik opgehaald samen met de arts. Tijdens de rit naar het project worden er onderweg allerlei mensen opgepikt die langs de weg klaar staan. Allemaal personeelsleden. Erg leuk maar krapjes op het einde van de rit. Met zijn allen achter in de ambulance gepropt.  
De projecten zijn verspreid over een aantal locaties. Jhag village is de grootste. Een compleet dorp met een jongens en meisjes huis, opleidingscentrum centrum, school, kliniek, computer ruimte, blockprinting, muziek en danslessen, naai-atelier en keuken. Allemaal gevestigd in grote aparte gebouwen en zeer goed georganiseerd. Op de school zitten ongeveer 400 leerlingen. 
 
Mijn werkzaamheden voor de komende tijd (de ochtenden van ma t/m do van 9 tot 13) zijn tandsteen verwijderen en vooral veel informatie gaan geven over het schoon houden van de tanden. Het zal heel basic gebeuren, er is geen stoel en alles moet met de hand gebeuren. Mijn behandelkamer is gevestigd naast de dokter. Hij vroeg me om tussendoor te helpen als hij hulp nodig heeft. Ik heb gezegd dat ik Dr Tak graag help maar weet niet of ik overal tegen kan. Haha je ziet echt serieus echt heftige dingen hier. Maar ik ga het gewoon proberen. 's-middags help ik bij de kinderen met allerlei gevarieerde activiteiten. Genoeg werk de komende tijd. Ik zal snel starten met Hindi lessen, hopelijk op de vrijdag.  
 
Tot nu toe verloopt alles goed, mijn bloeddruk is alleen erg laag, 80/50 iets wat ik in de gaten moet houden.  Dat verklaart mijn vermoeidheid. Genoeg zout binnen krijgen was de tip van de arts. Ik dacht dat het de hitte was. 
Verder hoop ik de komende tijd veel werk te kunnen verzetten en veel te kunnen leren.
Ik heb er zin in, zit heerlijk in mijn vel en geniet in het weekend volop van de prachtige deelstaat Jaipur.  
Lieve mensen wat leven we toch in een sneltrein in NL. Het tempo is hier vele malen lager, ik moet er even aan wennen maar ook dat komt goed. Voor nu zeg ik veel liefs uit India.
 
Stephanie 
 

PS. Kijk eens bij foto's voor de meest recente foto's



Terug naar nieuwsoverzicht


Steun Didi Foundation

Uw eenmalige of periodieke donaties zijn meer dan welkom!


U kunt uw donatie overmaken op rekeningnummer NL 66 RABO 0138.8208.05

ten name van Stichting Didi Foundation o.v.v. uw (bedrijfs)naam of anoniem. Bij donaties zonder vermelding komt uw naam om privacyredenen niet in het Didi Foundation nieuws.




Laatste nieuws
Didi Foundation Kerstactie Didi Foundation Kerstactie

Didi Foundation Kerstactie.

Samen maken we het verschil.

Doe je ook mee????


>> lees verder
ik een kans zijn een kans

Didi Foundation

KvK: 17214098
Telefoon: 0031 6 3190 1489

E-mail: didifoundation@gmail.com


Over Didi Foundation Steun Didi Foundation Nieuws / Social Media Partners / goede doelen
- Didi Foundation is...
- 1 Missie
- St. Jude's
- Foto's
- Films
- Contactgegevens
- Doneren
- Word vrijwilliger
- Webshop

- Nieuws

- Nieuwsbrief
- Didi op Twitter
- Didi op Facebook
- Didi op YouTube

- ANBI
- Allegoededoelen.nl