"IK EEN KANS, ZIJ EEN KANS" - Didi Foundation
Nederlands Engels

Stephanie in India deel 3

Lieve allemaal,
 
Als allereerste dank je wel voor jullie lieve warme reacties op mijn eerste verslag! 
Ik heb ze met veel plezier gelezen.
 
Twee maanden in India. De tijd vliegt voorbij.
Het dagelijkse leven, werk en privé het is allemaal zoals in het echte leven maar dan een in een heel ander tempo. Drie  weken geleden ben ik verhuisd naar een grotere kamer. Mijn bloeddruk is weer stabiel en met mijn Hindi lessen gaat het steeds beter. 
 
Begin juli waren de schoolvakanties voorbij. Iedere dag arriveren er schoolbusjes vol met kinderen uit de omliggende afgelegen (zeer arme) dorpen. De eigenaren van het project hebben toestemming van de regering om deze kinderen onderwijs en een maaltijd te geven. Zij zorgen er voor dat deze kinderen een kans krijgen in het leven. Het kost hun ouders vrijwel niets. Alle kinderen dragen schooluniformen maar nog steeds zie je aan de uiterlijke verzorging wie er uit het dorp komt en wie niet. De kleuters spreken in het begin nog hun eigen dorpstaal. Gelukkig leren ze hier vanaf groep 1 dezelfde taal, Hindi .  
Ik heb voorgesteld om ook bij de dorpskinderen de tanden schoon te maken. Het merendeel  van de dorpskinderen weet niet eens wat poetsen is. Iedere dag behandel ik ongeveer 20 kinderen. Ik noteer bij ieder kind wat de problemen zijn en stuur ze indien nodig door naar de tandarts. Door het hoge fluoride gehalte in het water zijn vaak de melkgebitjes in zeer slechte staat. Ook is het gebit verstopt onder de lagen tandsteen. Schoonmaken is bij de één wat meer werk dan bij de ander.
De uitleg is vaak hilarisch. Ze kijken je net aan of ik van een andere planeet kom met mijn tandenborstel. Zo vaak leg ik uit: "nee de tandenborstel is geen haarborstel." 
 
Mijn relativeringsvermogen wordt steeds groter. In het begin liep ik vaak weg als er wat naars gebeurde maar de laatste tijd blijf ik er vaker bij staan. Ik heb volledig zicht vanuit mijn kamer wie er bij de dokter op het spreekuur komt. Afgelopen week kwam er een dorpsmoeder met baby aanlopen die zuur over zich heen had gehad gekregen. De moeder had zelf een mengsel van kruidnagel en Turmeric gemaakt om op het gezichtje te smeren. En dat was dus helemaal verkeerd uitgepakt. 
Veel  kinderen weten niet weet hoe ze een mango moeten eten. Dat levert echt grote ontstoken bulten op in het gezicht. Iedere dag een spuit in de billen helpt de ontsteking te minderen.  En helaas mijn eerste ontmoeting met een man die zich zelf had opgehangen in een boom langs de snelweg. 
Met alle gebeurtenissen was ik eerst wat van slag en lag er wakker van in bed. De Indiase bevolking denkt erg nuchter. Ze zeggen vaak als ik weer met grote ogen sta te kijken: "Stéphanie dat gebeurd wel vaker hier."  
Beetje bij beetje went het maar toch blijft het me raken.
 
Vrijdag 5 juli, had ik een afspraak op het kantoor. De eigenaar en eigenares wilden een gesprek. Geheel onverwacht kreeg ik een oprechte speech.  Ze zijn erg dankbaar dat ik er ben. De kinderen lachen weer met een grote gulle glimlach zeiden ze. Een schoon gebit geeft ze weer een stukje zelfvertrouwen terug. Ik vertelde dat ik ieder kind na het schoonmaken een uitgebreide poets uitleg geef. Uit zichzelf zeiden ze dat ze voor ieder kind een tandenborstel wordt gekocht, zodat ik nog beter de poetsuitleg kan geven. Ik gaf aan dat ik alleen nog een spiegel miste. Ook dat was binnen twee minuten geregeld.  Ze gaven me een hele bijzondere spiegel..., een buitenspiegel van een auto!! Tevreden liep ik even later met mijn spiegel naar buiten. Wat is het fijn om blijk van waardering te krijgen. Dat geeft me nog meer energie en zelfvertrouwen. 
 
Mijn Hindi lessen volg ik trouw twee keer per week. De lerares is een lieve vrouw die op een fijne manier les geeft. Ze geeft me na ieder 2 uur durende les genoeg huiswerk mee om de oefeningen onder de knie te krijgen. In het begin dacht ik: "waar ben ik aan begonnen" maar het gaat inmiddels goed en het is erg leuk. De man van de Hindi lerares werkt bij de regering. Ik  heb al aantal gesprekken met hem gehad over de wet en regelgeving in Rajasthan, Jaipur.  Mijn ideeën betreft het opstarten of het ondersteunen van een nieuw eigen project, krijgen op deze manier steeds meer vorm. 
 
In de weekenden plan ik zoveel mogelijk leuke dingen. Bars, musea, waar ik de Indiase entree prijs betaal, 35 Rps entree, terwijl een toerist 350 rps betaald. Dat scheelt erg veel als je regelmatig musea bezoekt. Zwemmen en natuurlijk heerlijk eten. Na 5 dagen (2 x per dag) rijst, roti, dal en sabji, geniet ik des te meer van het heerlijke eten buiten de deur. Iedere zaterdagochtend ga ik naar mijn vaste lunchroom.  De Rickshaw drivers vlakbij mijn guesthouse weten inmiddels mijn vaste adresjes. Ze rijden allemaal hun eigen route. Zo zie ik iedere keer weer nieuwe dingen in de stad. Ik kan wel de hele dag in de Rickshaw zitten.  Doordat ze niet zo hard rijden, zie je veel om je heen gebeuren. En er gebeurd veel op straat. Nog steeds kijk ik vol verbazing wat er allemaal vervoerd wordt op kleine brommertjes. Bijna alles kan en mag hier op straat. 
 
Deze maand zijn er dagelijks bruiloften te zien op straat. Dat is een groot spektakel. De bruidegom op versierde paarden, olifanten of kamelen. Hun families lopen al dansend met de fanfare er achteraan. Straten worden deels afgezet om de stoet bij elkaar te houden. De vrouwen lopen in prachtige gekleurde sari's. Met de wetenschap dat niet iedere bruiloft uit liefde ontstaan is, blijft het toch iedere keer weer prachtig om te zien. Wie droomt er nou niet van de prins op het witte paard ?
 
Ik geniet iedere dag van het prachtige land. Grote contrasten, een groot dierenrijk, geuren, kleuren, culturen, waanzinnig lekker eten en bijzondere mensen om mij heen. Het is de juiste formule om mijzelf goed te voelen. Al mijn zintuigen worden iedere dag geprikkeld. Het besef van het leven wordt alleen maar groter. Ik kan alleen maar dankbaar zijn. 
 
Veel liefs uit een prachtig land ;-)
X
 
Nog een klein gedichtje voor jullie.
 
In een land ver van ons vandaan, leven mensen een compleet ander bestaan.
Arm en rijk leven langs elkaar heen. Maar op school zijn de kinderen één.
De wet van de schooluniformen zorgt voor waarde en normen.
Zodat je ondanks je afkomst toch een eenheid kan vormen.
Respect hebben voor elkaar is hier nog aan de orde van de dag.
Voor de doktoren en hooggeleerden heb je ontzag.
Op straat is er ruimte voor iedereen.
Miljoenen mensen verplaatsten zich als drukke mieren door elkaar heen.
Sikh, hindoe, moslim of christen allen bidden op hun eigen manier.
Op straat, in de moskee of gewoon simpel voor een zelf gemaakt tempeltje bij de kruidenier.
Het land van de heilige koe en de felle kleuren.
Maar nog steeds de vrouwen in hun sari's het land opfleuren.
De cultuur waar nog steeds met veel zorg eten wordt bereid.
In huis of op straat, samen eten geeft toch een bepaalde huislijkheid.
Je gedwongen wordt om na te denken over je eigen leven.
Wat hebben wij het goed, konden we maar een beetje geluk aan hun geven. 
 
 
PS. Kijk eens bij foto's voor de meest recente foto's


Terug naar nieuwsoverzicht


Steun Didi Foundation

Uw eenmalige of periodieke donaties zijn meer dan welkom!


U kunt uw donatie overmaken op rekeningnummer NL 66 RABO 0138.8208.05

ten name van Stichting Didi Foundation o.v.v. uw (bedrijfs)naam of anoniem. Bij donaties zonder vermelding komt uw naam om privacyredenen niet in het Didi Foundation nieuws.




Laatste nieuws
Didi Foundation Kerstactie Didi Foundation Kerstactie

Didi Foundation Kerstactie.

Samen maken we het verschil.

Doe je ook mee????


>> lees verder
ik een kans zijn een kans

Didi Foundation

KvK: 17214098
Telefoon: 0031 6 3190 1489

E-mail: didifoundation@gmail.com


Over Didi Foundation Steun Didi Foundation Nieuws / Social Media Partners / goede doelen
- Didi Foundation is...
- 1 Missie
- St. Jude's
- Foto's
- Films
- Contactgegevens
- Doneren
- Word vrijwilliger
- Webshop

- Nieuws

- Nieuwsbrief
- Didi op Twitter
- Didi op Facebook
- Didi op YouTube

- ANBI
- Allegoededoelen.nl