"IK EEN KANS, ZIJ EEN KANS" - Didi Foundation
Nederlands Engels

Stephanie in India deel 4

Lieve allemaal,
 
Ik ben een beetje laat met schrijven. Wat gaat de tijd hier snel. Voor mijn gevoel is het vorige verslag nog maar twee weken geleden verzonden.
Bij deze wil ik jullie weer ontzettend bedanken voor de leuke emails die ik van jullie ontvangen heb. Het grappige is dat jullie allemaal hetzelfde schrijven. Ik neem jullie mee op reis in India. Dan heb ik jullie toch allemaal een leuke reis bezorgd. 
 
Op mijn werk in het project gaat het erg goed. De kinderen weten inmiddels allemaal dat ik tandjes schoonmaak. Ze komen vaak in hun schoolpauze zelf naar me toe. Ze eten snel hun warme maaltijd op en komen met resten eten nog op  hun tanden geplakt naar me toe. 
Deze maand is de check up maand voor alle kinderen. De dokter controleert iedere drie maanden de eigen kinderen en iedere 6 maanden de dorpskinderen. 
Ze worden gewogen, hun lengte wordt genoteerd, naar het hart geluisterd, ogen, gebit en oren worden gecontroleerd. Kortom alles wordt nagekeken en genoteerd in hun persoonlijke map. Zo kunnen ze nauwkeurig bij houden of de kinderen zich goed ontwikkelen. Je ziet bij de dorpsmeisjes dat ze duidelijk te mager en te klein zijn vergeleken met de jongetjes in het gezin. De jongetjes krijgen meer te eten omdat ze belangrijk zijn in de familie. 
 
Regelmatig komen de moeders voor of na schooltijd ook even binnengewandeld. Ik maak hun gebit een beetje schoon. Helaas is hier geen beginnen aan. Ook hun hebben nog  nooit gehoord van een tandenborstel. 
Eind juli organiseerde de stichting een voorlichtingsdag over het geven van borstvoeding voor de dorpsvrouwen. Ook ik mocht daarbij aanwezig zijn. Bij binnenkomst werd ik helemaal blij. Een grote kleuren regenboog van sari's en prachtige vrouwen keken me aan. De vrouwen, jong en oud, luisterden aandachtig naar wat de dokter te zeggen had. 
Na afloop van deze middag heb ik bij enkele van hun de tanden schoon gemaakt en hebben we ze later thuis afgezet in hun dorp. Wat doet het me goed om iedereen zo blij te maken.
 
Ook realiseer ik me dat ik bijna op het eind zit van mijn drie maanden in het project. Erg jammer maar ik kan zeker met een voldaan hart het project verlaten. Ik ben ook wel weer toe aan wat nieuws binnen deze reis. 
 
In mijn guesthouse is het de laatste tijd een beetje afzien. Door de hevige regenperiode zijn de muren nat van binnen. Veel kleine beestjes komen op bezoek en er groeien inmiddels paddestoelen op mijn deur. Zelfs mijn kleding en beddengoed is klam. Het is erg lastig om de was te drogen. Soms duurt het drie dagen voor iets droog is. Vorige week was mijn kamer zo nat en vochtig dat ik drie dagen in een hotel heb gezeten.
Stiekem wel heerlijk hoor, na een aantal maanden een douche, warm water en een bed met schone lakens. Nu geniet ik intens van deze luxe terwijl het thuis allemaal zo normaal is. Een vreugde dansje op het bed, in de douche, een wijntje, heerlijk eten en een plons in het zwembad gaf me weer energie om terug te gaan naar mijn toch wel vertrouwde kamer. 
 
Tijdens de regenperiode gaan ook de Hindi lessen gewoon door. Toch heeft het wel weer iets om 's morgens een weg te banen door de ondergelopen straten om vervolgens een rickshaw te nemen. Het verkeer rijdt erg langzaam omdat de gaten in de wegen volgelopen zijn zien ze de diepe kuilen in de weg niet. De meesten houden rekening met de fietsers en brommertjes op de weg. Toch is er altijd weer een grote auto of vrachtwagen die iedereen weer volledig nat krijgt. Soms loop je tot halverwege je knieën in het water. 
 
Ik heb 6 uur per week les de laatste tijd. Daarnaast studeer ik veel thuis. Het begint nu makkelijker te worden. Niet alleen het praten maar ook het lezen en schrijven gaat inmiddels goed. Op straat, in de supermarkt, bij de bakker, de dagelijkse krant, ik probeer alles nu te ontcijferen. Het wordt bijna een sport, maar het is zo leuk.  Ook ben ik naar de Indiaas gesproken film Chennai Expres geweest. Eerst twijfelde ik omdat deze in hetHindi was. Maar tijdens de film kon ik zelf lachen om sommige grapjes. In verstond er denk ik de helft van. 
 
Afgelopen weken heb ik vier feestdagen mee mogen maken. Friendship Day, Teej Festival, Independent Day en Raksha Bandhan Day. Ik zal ze in het kort uitleggen.
 
Op friendship Day had ik Hindiles. De Hindijuf gaf me na afloop een hele mooie ring. Op deze dag is het de bedoeling dat je mensen die je lief hebt een cadeautje en/of een speciaal vriendschap armbandje geeft.  
 
Tijdens het Teej Festival (een monsoon feest) staat Parvati en Lord Shiva centraal deze dag.  De vrouwen dragen sari's met een streep design en zijn versierd met henna, bangels en rijkelijk behangen met sieraden. Op straat zijn er grote feesten met versierde olifanten, fanfares en een hoop muziek. Tijdens deze dag vroeg in de ochtend  wachten ze in lange rijen bij de bakkerij om Ghevar te kopen.  Het is een zoet stevig taartje met een cream topping er boven op. Een lekkernij dat traditie is om deze dag samen te eten. 
 
Independent Day 15 aug, 1947. De dag dat India van de Britten onafhankelijk werd. 
De dag wordt door iedereen uitbundig gevierd.  De kinderen oefenen dagenlang tevoren een mars. O.a. tijdens deze dag wordt er voorgelezen (meestal door een belangrijk persoon), op mijn werk was het de eigenaar van het project, maar in Delhi is het de prime minister, de vlag wordt gehesen, parades worden gelopen en er wordt veel gezongen.  Ook zie je in de lucht overal vliegers. Een bijzondere dag om mee te maken hier. 
 
Rakshan Bandhan Day, ook wel Rakhi genoemd. De dag van bescherming tussen broers en zussen. 
Je geeft speciale armbandjes aan elkaar en beloofd dat je broers of zus je niets zal overkomen. Ook dit gaat samen met heel veel zoetigheid en chocolade. De dag ervoor ging ik water halen in een klein winkeltje. Vooraan in de winkel lagen de tafels vol met chocolade en de gekoelde toonbanken lagen vol met Indiase zoete hapjes. Iedere keer is het er onwijs druk met middenklas Indiërs die wat geld te besteden hebben. 
 
Naast de winkel waar tijdens iedere festival de tafels vol liggen met lekkernijen zijn vrouwen en mannen al weken hard aan het werk om een kantoor te bouwen. De vrouwen lopen op en af met opgestapelde bakstenen op hun hoofd en bakken vol cement om het aan te dragen voor de metselaars. De kindjes spelen in het zand of liggen ergens tussen de stenen op de grond te slapen. Ook al weet ik dat ze werk hebben,  blijf ik het moeilijk vinden dit te zien. Zo'n zwaar werk. Ik besloot om wat lekkers te kopen voor ze. Helaas is niet ieder feest voor iedereen zo uitbundig. De contrasten blijven helaas erg groot hier. Hopelijk komt daar ooit verandering in. 
 
Veel Indiërs begrijpen niets van me, ondanks dat ik er Indiaas uit zie. Ze schatten me veel jonger. Ik ben niet getrouwd, heb geen kinderen. Ik koop wc papier, flessen water, brood, pindakaas. Volg Hindi lessen, woon alleen en niet bij de familie, en drink geen Chai (thee, melk en specerijen wat ik alleen op het project drink).
 
Regelmatig krijg ik de vraag welke haarverf ik gebruik. In hun ogen is het te zwart.  Veel Indiase vrouwen hebben een lichte bruine gloed over hun haar omdat het verkleurd is door de zon. Ze vinden dat mijn ogen ipv bruin bijna zwart zijn van kleur. En in goede drogisterijen vragen ze iedere keer of ik geïnteresseerd ben in een white crème. Vandaag de dag is het erg populair om er zo blank mogelijk uit te zien. Voor veel lokale mensen ben ik een beetje vreemd hier. Maar ze zijn altijd beleefd en aardig maar o zo nieuwsgierig. Ik krijg net als de toeristen vaak een vragenlijst. Inmiddels weet ik nu ook waar mijn nieuwsgierigheid vandaan komt ;-) 
 
Lieve mensen ik ben inmiddels al ruim drie maanden hier. Ik voel me goed, ben sinds eind juli niet meer ziek geweest en ontdek iedere dag weer nieuwe dingen. Ook heb ik een bezoek gebracht aan Pushkar en Ajmer (150 km buiten Jaipur). In Pushkar was ik zestien jaar geleden. Wat een groot verschil na al die jaren. Maar nog steeds waren veel dingen herkenbaar voor me. 
Ondanks deze natte periode loop ik nog steeds iedere dag met een grote glimlach op straat. Regelmatig maak ik met mijn buurvrouw in mijn guesthouse lange wandelingen, maken we eten samen en doen we leuke dingen. 
De temperatuur is op dit moment erg aangenaam.
Wat is het fijn om hier hier te mogen zijn. Ik kan uren lang kijken naar het straatbeeld. Wat gebeurd er veel. Mijn volgende verslag zal vanuit het zuiden in India zijn. Ik ga daar meehelpen in de keuken. Ik wil graag zo veel mogelijk leren nu ik hier ben. In oktober mag ik een hele week gaan bloggen over mijn reis op vrouw.nl. Dat is een onderdeel van De Telegraaf. Over dit horen jullie later meer. 
 
Lieve warme groetjes van mij uit India.
 
PS. Kijk eens bij foto's voor de meest recente foto's


Terug naar nieuwsoverzicht


Steun Didi Foundation

Uw eenmalige of periodieke donaties zijn meer dan welkom!


U kunt uw donatie overmaken op rekeningnummer NL 66 RABO 0138.8208.05

ten name van Stichting Didi Foundation o.v.v. uw (bedrijfs)naam of anoniem. Bij donaties zonder vermelding komt uw naam om privacyredenen niet in het Didi Foundation nieuws.




Laatste nieuws
Didi Foundation Kerstactie Didi Foundation Kerstactie

Didi Foundation Kerstactie.

Samen maken we het verschil.

Doe je ook mee????


>> lees verder
ik een kans zijn een kans

Didi Foundation

KvK: 17214098
Telefoon: 0031 6 3190 1489

E-mail: didifoundation@gmail.com


Over Didi Foundation Steun Didi Foundation Nieuws / Social Media Partners / goede doelen
- Didi Foundation is...
- 1 Missie
- St. Jude's
- Foto's
- Films
- Contactgegevens
- Doneren
- Word vrijwilliger
- Webshop

- Nieuws

- Nieuwsbrief
- Didi op Twitter
- Didi op Facebook
- Didi op YouTube

- ANBI
- Allegoededoelen.nl