"IK EEN KANS, ZIJ EEN KANS" - Didi Foundation
Nederlands Engels

Stephanie in India deel 5

Dank dank dank voor jullie leuke reacties. Het blijft leuk om te lezen.
 
Na mijn vorige verslag in augustus ben ik een week vrij geweest.Ik heb de week nuttig besteed door om de twee dagen naar Hindi les te gaan. Ik heb veel gestudeerd en ik heb genoten van de rust op mijn dakterras samen met mijn buurvrouw.
 
28 augustus was ik 100 dagen in India. Dat heb ik samen met mijn buurvrouw een beetje gevierd. Het voelt helemaal niet zo lang. Alsof ik in dezelfde Nederlandse sneltrein zit. De dagen vliegen hier voorbij. 
 
De laatste weken in het project waren hectisch. De stroom viel vaak uit. Het was eigenlijk te warm om te behandelen. Het waren ook lange dagen. We werden op een dag op de snelweg aangehouden door de politie. In een ambulance (zo werden we iedere dag vervoerd naar het project) mag je met maximaal 4 personen zitten. Tja je raadt het al... wij zaten met 14 personen als een blik sardientjes op elkaar geplakt. De daarop volgende dagen gingen we met zijn allen in een grote schoolbus bus naar het project. De leraren gingen altijd vroeger dus nu ook voor mij vroeg uit mijn bed en laat thuis.
De kinderen waren er heel blij mee. Ze wisten dat mijn einde in zicht was. Dus het was vaak vechten in de rij voor mijn kamer. Daardoor kon ik ongeveer 20 kinderen per dag helpen. Ik heb mijn best gedaan maar helaas heb ik niet alle kinderen kunnen behandelen. Van de 450 kinderen heb ik er 300 geholpen. 
Eén kindje was voor mij erg speciaal. Het meisje van 10 jaar kwam in mijn eerste week vrolijk naar mij toegelopen toen ze aan de beurt was. Toen ze eenmaal op de behandeltafel lag was het paniek en schreeuwen. Wat ik ook probeerde het lukte mij niet. Ik liet haar gaan. Later werd mij duidelijk dat ze in het verleden meerdere malen seksueel misbruikt was. De daarop volgende weken/maanden kwam ze na haar lunch iedere dag naar me toe. Zonder dat ik vroeg of ze op de tafel wilde gaan liggen. Het enige wat ik deed met haar was liedjes zingen en tekeningen maken. 
De laatste week mocht ik eindelijk haar tanden schoonmaken. Ze stapte ineens zelf op het trapje om op de behandeltafel te gaan liggen. Ik had dit nooit verwacht maar ik had toch haar vertrouwen gewonnen. Wat was ik blij voor haar. Met tranen in mijn ogen heb ik haar tandjes schoon gemaakt. Zo trots was ik op haar. Ik hoop dat ze vanaf nu een beetje vertrouwen terug heeft gekregen. Wat geduld allemaal niet te weeg kan brengen. 
 
Mijn afscheid was op 5 september. Het was die dag ook nationale leraren dag in India. Bij binnenkomst in het muziekgebouw begonnen alle kinderen hard te applaudisseren en te zingen. Ik kan niet blozen maar ik kreeg het er erg warm van. Op het podium kreeg ik een prachtige mooie Indiase doek/dupatta omgehangen, een bloemenkrans en armbanden. Het hoofd van school bedankte me met mooie woorden en de kleinste kinderen hadden hun uiterste best gedaan op hun kleurplaten. De grote kinderen gaven later een traditioneel dansoptreden. Als dank voor de geweldige ervaring en mooie tijd had ik, in plaats van taart voor de kinderen, een tandenborstel en tandpasta gekocht. Je had hun gezichtjes moeten zien. Wat waren ze blij! 's Middags om vier uur werd ik uitgezwaaid door alle kinderen, wat een rijk gevoel. 
 
Twee dagen later zou ik na drie maanden uitchecken in mijn guesthouse. Stiekem toch wel blij om weg te gaan. De laatste dagen waren niet zo fijn meer. Ik sliep slecht omdat ik 's nacht allemaal beestjes voelde kriebelen in mijn bed en in mijn haren. Ik had besloten om de laatste drie dagen (voor mijn vertrek naar het zuiden) door te brengen in een hotel. 
Op de dag van vertrek in mijn guesthouse  hadden de eigenaren een speciaal ontbijt gemaakt. Na het ontbijt kreeg ik een bloemenkrans en wat lekkers mee. Met mijn koffers ben ik naar mijn Hindi juf gegaan om de laatste Hindi les te volgen en tevens mijn grote koffer daar achter te laten. Ik heb te veel bagage bij me voor een binnenlandse vlucht en reis nu verder met mijn trolley en handbagage. 
In het hotel was het genieten. Ik was erg verkouden en voelde mezelf niet echt fit. Goede timing dus om bij te komen. Warm water, een douche, geen beestjes, een zwembad en heerlijk eten. De volgende dag heb ik al mijn kleren naar de wasserette gebracht. Zo kon ik in de nacht van zondag op maandag vertrekken met een schoon koffertje naar het zuidwesten van India.
 
Ik werd om vier uur 's nachts opgehaald. Op straat was het naar mijn idee veel te druk. De vrouwen liepen in het donker in prachtige glitter sari's. Het was een feestdag vertelde de taxichauffeur. De verjaardag van Ganesha, de olifantengod. Ik had en binnenlandse vlucht en ik moest halverwege in India overstappen en 3 uur wachten. Na mijn volgende vlucht kwam ik aan in Cochin. 
De slurf ging open en ik rook de frisse lucht en zag alleen maar palmbomen. Het was daarna nog anderhalf uur met de taxi naar het plaatsje waar ik wilde zijn, genaamd Fort Cochin. Een prachtige rit door kleine dorpjes en de groene natuur. 
 
De eerste drie dagen heb ik heel veel geslapen. Ik merkte dat ik erg moe was van de afgelopen maanden. Ik besef nu, dat ik rust heb, hoeveel ik meegemaakt heb. De eerste week was ik de bijna de enige hotelgast hier. De jongens van het hotel deden er alles aan om leuke dingen te organiseren met me. Ik ben met Taku een Indiase filmscript schrijver opgetrokken. We hebben motor gereden. We zijn in de bioscoop geweest en we zijn wat wezen drinken. 
Naast mijn kamer ligt het beste vis restaurant van Cochin. Ik help regelmatig mee in de keuken. Omdat de Nederlanders destijds veel historie hebben achtergelaten (kerken, begraafplaatsen) is de kok erg benieuwd naar Hollandse gerechten. Hij heeft een Nederlands kookboek maar snapt daar weinig van. Regelmatig zijn we naar een plek geweest waar ze ter plekke uitbenen en je eigen stuk vlees kan uitzoeken. We maken samen lekkere gerechten. Dit als experiment voor zijn nieuwe restaurant. 
 
Ik ben ook veel alleen op pad gegaan met de fiets of ik pak de lokale bus. Voor een paar cent kan je twee uur in de lokale bus reizen. Een klein voorbeeldje: Taxi 900 rps, Rickshaw 600 rps, de lokale bus is 16 rps en de boot 5 rps. Veilig en veel leuker. Het is hier een wereld van verschil vergeleken met het noorden van India.  Ik vergeet soms dat ik nog steeds in India ben. De bevolking is erg relaxed en behulpzaam, het is schoon op straat en het verkeer is rustiger en beter georganiseerd en ze zijn erg lief voor de dieren op straat.
Ik fiets hier trouwens rond op een fiets zonder slot. Niemand zal je fiets stelen hier. Even wennen maar het is echt zo. Tussen de regenbuien door fiets ik van dorp naar dorp tussen de palmbomen en kruidig geurende straten. Cochin staat naast de beroemde Chinese visnetten ook erg bekend om zijn kruiden en specerijen. De vrouwen hier dragen vaak witte sari's met een goud kleurige rand en allemaal mooie verse bloemen in hun haar. Prachtig om naar te kijken. De lokale bevolking denkt allemaal dat ik hier vandaan kom of uit Goa .Ze spreken me allemaal aan in hun taal. Erg fijn dat ze me niet meteen zien als toerist ;-)
Ik voel dat ik hier erg tot rust ben gekomen. Ik kan rustig werken aan het nieuwe project van Didi en mijn Hindi studies gaan ook gewoon door. Ik moet blijven oefenen. Hier spreken en schrijven ze een compleet andere taal. Dus kan ik alleen wat Hindi volgen op tv. 
 
Aanstaande maandag vlieg ik voor twee weken naar Sri Lanka. Ik ben zo dichtbij nu dat ik deze kans niet mag laten liggen. Het is vanaf hier een uurtje vliegen. Na Sri Lanka vlieg ik terug naar Delhi en ga dan 9 dagen rondreizen met een nederlandse vriendin die naar India komt. Tussendoor bloggen, daarna naar het kindertehuis, terug naar Jaipur en dan is het einde al weer in zicht van mijn reis.
 
Ik zal mijn laatste verslag schrijven eind oktober begin november voor ik terugkom naar Nederland.
 
Heel veel lieve groetjes voor jullie.
Stephanie x
 
PS. Kijk eens bij foto's voor de meest recente foto's


Terug naar nieuwsoverzicht


Steun Didi Foundation

Uw eenmalige of periodieke donaties zijn meer dan welkom!


U kunt uw donatie overmaken op rekeningnummer NL 66 RABO 0138.8208.05

ten name van Stichting Didi Foundation o.v.v. uw (bedrijfs)naam of anoniem. Bij donaties zonder vermelding komt uw naam om privacyredenen niet in het Didi Foundation nieuws.




Laatste nieuws
Didi Foundation Kerstactie Didi Foundation Kerstactie

Didi Foundation Kerstactie.

Samen maken we het verschil.

Doe je ook mee????


>> lees verder
ik een kans zijn een kans

Didi Foundation

KvK: 17214098
Telefoon: 0031 6 3190 1489

E-mail: didifoundation@gmail.com


Over Didi Foundation Steun Didi Foundation Nieuws / Social Media Partners / goede doelen
- Didi Foundation is...
- 1 Missie
- St. Jude's
- Foto's
- Films
- Contactgegevens
- Doneren
- Word vrijwilliger
- Webshop

- Nieuws

- Nieuwsbrief
- Didi op Twitter
- Didi op Facebook
- Didi op YouTube

- ANBI
- Allegoededoelen.nl