"IK EEN KANS, ZIJ EEN KANS" - Didi Foundation
Nederlands Engels

Stephanie in India deel 6

Lieve allemaal,

Mijn laatste verslag alweer van mijn verblijf in India.

Ik wil jullie hierbij allemaal ontzettend bedanken voor de hartverwarmende reacties. Ik vond het erg leuk om respons te krijgen op mijn verslagen.

Mijn laatste verslag is in het zuiden van India geschreven. Enkele dagen later ben ik 18 dagen in Sri Lanka geweest. Een bijzonder mooi land met een waanzinnig mooie natuur, heerlijk eten en vriendelijke mensen. De boeddhistische invloeden die je terug ziet in de cultuur zijn erg aangenaam. Voor mij was het vergeleken met India erg schoon en er waren weinig bedelende mensen. Ik heb genoten, veel mensen ontmoet en natuurlijk genetwerkt voor Didi Foundation.
De lokale bevolking dacht vaak dat ik uit Sri Lanka kwam en vroeg regelmatig of ik op zoek was naar mijn biologische ouders, als ik vertelde dat ik uit Nederland kwam. Twee weken voordat ik naar Sri Lanka kwam was er namelijk groot nieuws op televisie. Een meisje uit Sri Lanka (geadopteerd naar Nederland) had haar biologische ouders gevonden. In India is dat helaas nog steeds een verboden onderwerp.

Per bus en scooter heb ik veel plaatsen bezocht. Het is een aanrader voor iedereen om ooit Sri Lanka te bezoeken. Heel mooi is het daar. Na Sri Lanka ben ik terug gevlogen naar New Delhi. Enkele dagen later kwam mijn vriendin Ilse uit Nederland voor 12 dagen op bezoek. Met Ilse heb ik enkele plaatsen in Noord India bezocht. Het was voor mij erg grappig te zien hoe iemand reageert op India tijdens een eerste kennismaking met het land. Wat voor mij heel gewoon is, was voor haar iedere keer een grote ervaring. En erg fijn om weer even Nederlands te praten.

Op 22 oktober ben ik weer teruggegaan naar Jaipur om het nieuwe Didi project verder uit te werken en een aantal zaken uit te zoeken en door te spreken. Erg spannend allemaal. Het is een nieuw project voor straatkinderen. We zijn er nog druk mee bezig. Hierover horen jullie later meer. Wij zijn allemaal enthousiast en zitten weer vol nieuwe inspiratie!

Mijn dagen in Jaipur zijn voorbij vlogen. Ik heb o.a. een prachtig uit hout gesneden Didi stempel laten maken en een goede vriend uit Nederland opgezocht. Hij had speciaal voor mij pepernoten, kaas en wijn uit Nederland meegenomen. Goede gesprekken gaven mij nog meer inspiratie. Wat ben ik gezegend! Mijn doel om naar India te gaan was om de taal te leren, ervaring op te doen in een ander project en een nieuw project voor Didi Foundation op te starten. Ik heb zoveel kinderen blij kunnen maken tijdens mijn reis. Dat geeft mij, nog steeds, een voldaan gevoel.

Op mijn één na laatste dag in Jaipur vroeg mijn Hindi juf of ik wat voor haar wilde doen. Haar nichtje van 30 jaar heeft twee jaar geleden (twee weken voor haar eigen bruiloft) een ernstig auto ongeluk gehad. Sindsdien is ze verlamd van haar nek tot aan haar tenen. Je kan het je niet voorstellen maar als je daar invalide bent heb je het echt heel erg zwaar. Niets is rolstoelvriendelijk. De faciliteiten zijn helaas niet zo goed om ze toch nog een aangenaam leven te geven. Ze ‘hangt’ in een simpele oude rolstoel. Ze heeft een aantal operaties ondergaan. Een pin in haar wervelkolom houdt haar nek recht. Dat is ook echt het enige. Haar geestelijk vermogen en haar spraak is nog wel in orde. Ze vroeg aan mijn Hindi juf of ze iemand wist die haar tanden schoon kon maken. Ik hoefde daar geen moment over na te denken. We zijn samen naar een tandarts gegaan om te vragen of ik wat instrumenten mocht lenen. Ook tandartsen in India werken tegenwoordig met elektrisch apparatuur.

De jonge tandarts stelden zonder enige twijfel zijn instrumenten beschikbaar. Hij vroeg me om over een uur terug te komen. Ondertussen steriliseerde hij alle instrumenten voor me en kreeg ik ontbijt bij mijn Hindi juf. Na een uur kwamen we terug en stond er een bakje klaar met allemaal gesteriliseerde verpakte instrumenten, handschoenen en een mondmasker. Top!!!

Na een uur rijden kwamen we bij het appartement waar de familie woonachtig is. Ik schrok binnen van de primitieve omstandigheden. Het is een ongezonde situatie voor iedereen. Maar met man en macht helpen ze haar bij alles. Ze werd door haar broer en zus op bed gelegd. Er was geen stoel om achter haar te gaan zitten maar zeven opgestapelde krukjes bood mij de ideale werkhoogte. Haar zus Neha hielp me met verlichting in haar mond te schijnen. Tijdens het schoonmaken bloedde het tandvlees en moest ze een paar keer spoelen met water. Haar spasme brak soms op. Zo aandoenlijk en machteloos om te zien. Haar broer en zus zetten haar een paar keer overeind en om met een speciale beker te spoelen. Na drie kwartier was haar gebit weer tandsteen vrij en glad. Ze was zo ontzettend blij en dankbaar. Na een heerlijke maaltijd van de familie (ik houd van home made food) kreeg ik een mooie indiase tas van haar. Ik schoot vol met tranen. Het raakte mij diep om haar zo dankbaar te zien. Met een voldaan gevoel ben ik een dag later met de trein vertrokken naar Jhansi.

In Jhansi werd ik op het station opgehaald door Lata en haar man Joel die in het begin van mijn reis getrouwd zijn. Omdat de trein vertraging had ben ik een dag later naar het kindertehuis gegaan. De rust was duidelijk wedergekeerd. De kinderen wisten niet dat ik ze op kwam zoeken. Blij zoals altijd werd ik hartelijk ontvangen. Ik had ze gemist. De kinderen waren vrij vanwege het grote feest in India, Diwali. Een mooie gelegenheid om uitgebreid bij te kletsen met iedereen. Er is veel veranderd in positieve zin. De ‘kindernon’ die een tijdje weg was, was weer bij de kinderen. Ze is erg aardig en lief voor de kinderen. Ik heb genoten van de dagen bij de kinderen. Elk bezoek laat ik wat geld achter voor extra dingen. Ook deze keer had ik netjes weer alle rekeningen in goede orde ontvangen. Het leuke is dat ik de rekeningen nu ook voortaan zelf kan ontcijferen omdat ik een beetje Hindi kan lezen. Ik heb weer zeep, shampoo, medicijnen en andere basis dingen gekocht voor ze. Volgend jaar staan er weer schooluniformen en andere materialen op het programma.

We hebben de afgelopen zes jaar heel veel bereikt in en rondom het kindertehuis in Jhansi. Maar we willen meer. We gaan een extra project opstarten waar we nog meer straat- en weeskinderen kunnen gaan helpen. Ik weet dat we niet heel India kunnen helpen, maar voor ons is ieder kind er één. ..

Ik heb ontzettend veel geleerd, gezien en zal deze ervaring meedragen voor de rest van mijn leven. De drive om Didi Foundation verder uit te zetten is alleen nog maar groter geworden. Het besef van dankbaarheid, dat ik wel een kans in een welvarend land heb gekregen, geeft mij de ruimte om concreet wat terug te blijven doen voor het land waar ik vandaan kom en waar ik zoveel van hou.

Ik wil jullie allemaal hartelijk bedanken voor de grote belangstelling tijdens mijn reis. Jullie gaan snel weer van ons horen en de nieuwsbrief zal voor kerstmis jullie mail/brievenbus bereiken.


Veel lieve warme groetjes,
Stephanie


PS. Kijk eens bij foto's voor de meest recente foto's



Terug naar nieuwsoverzicht


Steun Didi Foundation

Uw eenmalige of periodieke donaties zijn meer dan welkom!


U kunt uw donatie overmaken op rekeningnummer NL 66 RABO 0138.8208.05

ten name van Stichting Didi Foundation o.v.v. uw (bedrijfs)naam of anoniem. Bij donaties zonder vermelding komt uw naam om privacyredenen niet in het Didi Foundation nieuws.




Laatste nieuws
Didi Foundation Kerstactie Didi Foundation Kerstactie

Didi Foundation Kerstactie.

Samen maken we het verschil.

Doe je ook mee????


>> lees verder
ik een kans zijn een kans

Didi Foundation

KvK: 17214098
Telefoon: 0031 6 3190 1489

E-mail: didifoundation@gmail.com


Over Didi Foundation Steun Didi Foundation Nieuws / Social Media Partners / goede doelen
- Didi Foundation is...
- 1 Missie
- St. Jude's
- Foto's
- Films
- Contactgegevens
- Doneren
- Word vrijwilliger
- Webshop

- Nieuws

- Nieuwsbrief
- Didi op Twitter
- Didi op Facebook
- Didi op YouTube

- ANBI
- Allegoededoelen.nl